Publicatie illustratie LEK Magazine

Het wondermooie LEK Magazine No.3 verscheen op 28 november 2016.

Ik maakte deze illustratie bij een artikel over een toekomstig wandelpad langs de Lek.

Huijs in jouw huis

 Dit werk bijvoorbeeld kan bij jou aan de muur komen.


29x22cm (tekening), in ruime baklijst
Acryl, krijt, inkt, houtskool op papier


29x22cm (tekening), in ruime baklijst
Acryl, krijt, inkt, houtskool op papier

Ik maak jouw portret op glas


In februari tekende ik mezelf iedere dag op glas. Dat werd een 29-delige serie 'ZELF'. 
Ook maakte ik glasportretten van de bezoekers van mijn atelier. Daaruit ontstond een wand met 55 portretten onder de titel 'ANDER'.

Jouw portret op glas

Ik kan ook jouw portret, of dat van een vriend/in, geliefde, familielid, op glas tekenen in mijn stijl en mijn vorm.

Elk portret krijgt een eigen uniek handgestempeld nummer dat begon bij No. 0001. Zo blijft het portret altijd onderdeel van de serie 'ANDER'.

Kenmerken en prijs

Watervaste pen op een glasplaatje van 18x13 cm, met hangertje zodat je het plaatje aan een spijkertje kunt hangen.
Per stuk: €25,00
(incl. 6% BTW voor particulieren, excl. 6% BTW voor bedrijven)







At Windsor Castle

Did you meet my horse paintings, in the stand of EquiRex, at The Royal Windsor Horse Show? Discover more horse paintings on this website. And please do not hesitate to contact me for more information. With many thanks tot EquiRex for showing my artwork!

... > SEE MORE HORSE PAINTINGS




Het voorjaar schiet uit

Ik heb iets met februari, omdat het zo'n heerlijke opmaat is naar het voorjaar en de zomer. Mijn tijd als 'Artist in residence' leverde me veel nieuw werk op en dat ga ik nu exposeren. In mei ben ik twee weken lang in de mooie, intieme Synagoge in Buren. In juni heb ik open atelier. Kijk in mijn agenda voor alle data.


Ik omwarm je

Soms lees ik een berichtje van iemand op facebook waarbij ik een icoontje wil kiezen waarmee ik kan zeggen:

Oogst.

Oogst is een beeldblog van veertien dagen in mijn atelier als 'Artist in residence'. Veertien dagen van onderzoek naar het portret via verschillende kanten. Er zijn nog veertien dagen te komen. Ik ben benieuwd wat er nog meer gaat groeien.


Gesloten ogen

Ik ging tegenover haar zitten en we keken elkaar een minuut lang, zwijgend, in de ogen. Hierna deelden we wat we in elkaars ogen gezien hadden over onze karakters, passie en drijfveren. Dat had een bijzonder resultaat: het bleek te kloppen.
Deze oefening deed ik vorige maand, tijdens een workshop over ‘bloggen’ (over dit, wat ik nu aan het doen ben: een blog schrijven). Via ogen kun je écht bij iemand naar binnen kijken. En als we zwijgen - en alle ruis weg is - zie ik nog meer.
En deze week ervaarde ik dat ogen niet eens geopend hoeven te zijn om naar binnen te kunnen kijken. Sterker nog, kijkend naar iemand met gesloten ogen word ik vanzelf mee naar binnen getrokken.

De ogen zijn de spiegels van de ziel, is de uitdrukking. En niet alleen bij mensen. In mijn paardenschilderijen bijvoorbeeld worden kijkers ook geraakt door de ogen van mijn paarden. De uitdrukking van het oog is voor mij belangrijk om een specifieke emotie van het paard voelbaar te maken in een tekening of schilderij. Daar is ook de ziel van het dier te zien.

Deze maand bestudeer ik mensportretten. Hoe zit een gezicht anatomisch ook weer in elkaar vanuit allerlei hoeken gezien? Maar ook, wat maakt een gezicht sprekend? Wat maakt een emotie zichtbaar? In voorbereiding op mijn Artist in residence-periode was ik in gedachten ontelbare studies aan het maken van details; van neuzen, oren, monden en - natuurlijk - ogen. Daar zou ik me eens goed op toe gaan leggen, bedacht ik.

Ik ben inderdaad veel aan het studeren, maar niet tot in het kleinste detail. Ik teken van iedere bezoeker een portret. Live of via een foto die ik maak. Zonder te weten wat het eindresultaat gaat zijn van een verzameling van tientallen portretten, kan ik op deze manier dagelijks gezichten tekenen. Verschillende gezichten, in allerlei standen en uitdrukkingen. Bezoekers verrassen en inspireren me op deze manier, waardoor ik nieuwe dingen ontdek.

Woensdag maakte ik twee foto’s van een mannelijke bezoeker met baard. Op de eerste foto stond hij per ongeluk met gesloten ogen. Ik heb er een tekening van gemaakt. Dit beeld raakt en fascineert me en ik blijf maar naar de man met gesloten ogen kijken.

Deze toevallige foto heeft ervoor gezorgd dat ik nu mannen met dichte ogen aan het fotograferen, tekenen en schilderen ben. Ongeschoren mannen vooral. Ik werk in het klein en op grote, witte vellen papier. Met houtskool en witte verf.
Ik ben gefascineerd door dat wat ik te zien krijg van hun binnenwereld. Er is veel te zien daar. Ik heb ontdekt: gesloten ogen zijn ook spiegels van de ziel.

Ps. Ik word hierbij geïnspireerd door het fort waar ik werk maak. Deze mannen met gesloten ogen staan voor mij ook voor de mannen die hier – in oorlog, of als kraker - verbleven. Baardgroei van dagen niet scheren, mannen met een verleden, een thuis ergens achtergelaten. Wachtend op wat eens komt, of niet komt: de lethargie, dood, vijand, ontzetting of overgave.

Deze maand gebruik ik mijn blog als een lopend verslag van mijn maand als 'Artist in residence' bij Werk aan het Spoel, Culemborg.




Wees welkom als mijn inspiratiebron


Deze maand februari ben ik 'Artist in residence' bij Werk aan het Spoel, Culemborg. Ik onderzoek hier het portret. Door tekenen, schilderen en schrijven gaat ik op zoek naar meer gelaagdheid in mijn portretten. Je bent welkom in mijn atelier om mijn werk te bekijken en volgen.

Portretstudies en het onverwachte 
En je kunt ook live bijdragen aan mijn onderzoek door een minuut ‘model’ te zitten in het atelier. Ik maak geen sprekend lijkend portret van je, maar een snelle studie. Je hoeft ook niet ‘mooi’ te zitten, kom gewoon als jezelf. Bij het tekenen van je portret wil ik onverwachte lijnen en beelden de ruimte geven om te ontstaan. Die kunnen me inspireren tot het maken van nieuw werk.

Nieuwsgierig? Kom langs! 
1 t/m 29 februari 2016
Atelier open: iedere dinsdag, woensdag, vrijdag t/m zondag van 11-17 uur
Werk aan het Spoel
Goilberdingerdijk 40
Culemborg
www.werkaanhetspoel.nl

Deze maand gebruik ik mijn blog als een lopend verslag van mijn maand als 'Artist in residence' bij Werk aan het Spoel.

Durven mislukken

Ik heb vandaag een boek uitgelezen met brieven van Vincent van Gogh. Een groot, vierkant boek en de titel is met zilveren letters op het donkerblauwe linnen gedrukt: ‘Dagboek’ van Van Gogh staat er. De papieren kaft zit er niet meer omheen. Ik zie op Google dat daarop een schilderij van Van Gogh afgebeeld is: het 'krankzinnigengesticht' bij St. Rémy, waar hij het jaar voor zijn dood verbleef. 
Toevallig vond ik het boek twee weken geleden in de kiosk van Station Culemborg, op de zwerfboekenplank. Het was een heel mooi toeval, want ik was de laatste maanden nieuwsgierig geworden naar de brieven van Van Gogh. Ik wist niet waarom. Nu weet ik wel waarom.

Sinds ik het boek heb, lees ik er iedere dag in. Veel langzamer dan ik normaal lees zuig ik mezelf in Vincents woorden. Want ik wil alles begrijpen wat hij zegt. Ik begrijp eigenlijk alles. Hoe hij zoekt, twijfelt, voelt, weet, kijkt, wankelt, met weinig geld moet leven, filosofeert, bang is om gek te worden, scherp ziet, bewust is van hoe hij is, zich ontheemd voelt, verder zoekt ...

Ik kende zijn bekendste schilderijen, maar wist niet dat hij het portret als zijn belangrijkste thema beschouwde. Belangrijker dan landschappen, zonnebloemen, bomen, stillevens. Hij maakte portretten van mensen die niet aan uiterlijk vertoon doen, of ‘beschaafd’ zijn, maar mensen die écht zijn. Zijn modellen waren boeren en arbeiders.
Ook wist ik een paar dingen over zijn leven, zoals het afsnijden van zijn oor, het briefcontact met zijn broer Theo en de armoede waarin hij leefde. Maar ik wist niet dat hij ontzettend gedreven - eigenlijk bezeten - was om werk te maken. Om beter te worden als schilder. In de negen jaar dat hij als kunstenaar werkte maakte hij ruim tweeduizend tekeningen en schilderijen.

Veel werk maken, en daarin vooral niet streven naar 'mooi' of 'gelukt' werk, vond hij heel belangrijk in zijn kunstenaarschap. Bijna aan het einde van het boek lees ik in één van zijn brieven: ‘Het langzame en lange werken is de enige weg en alle eerzucht om beslist iets goeds te willen maken, is verkeerd.’
Op die pagina besef ik dat dit boek niet zómaar op mijn pad is gekomen. Het lezen van de brieven hebben me voeding gegeven voor dat waar ik mij in februari als 'Artist in residence' bij Werk aan het Spoel op wil richten.
Om te beginnen is mijn thema het portret. Door het lezen van dit boek en zien van het werk van van Gogh kom ik nog dichter bij mijn thema.
Ook wilde ik deze maand gebruiken om veel werk te maken: schetsen, onderzoeken, doorwerken. Ik weet: het 'langzame en lange werken' zal me nieuwe wegen doen ontdekken en me beter maken in mijn techniek.
Maar bovenal wilde ik het maken van mooi, goed werk niet als het belangrijkste doel hebben. Ik wil ‘alle eerzucht om beslist iets goeds te willen maken’ los durven laten. Werk niet laten lukken.

Nu weet ik waarom ik de brieven van Vincent van Gogh moest lezen. Waarom ik aan ze begon te denken en ik er op station Culemborg een boek van vond. Want wat Van Gogh schreef heeft me gevoed en geïnspireerd voor komende maand en - bovenal - gesterkt in dat wat ik het allerliefste wil doen als 'Artist in residence': durven mislukken.